การเดินทาง รอยยิ้ม และความสุข

ละอองน้ำลอยมากระทบใบหน้าของฉันพร้อมกับความสดชื่นและอารมณ์โหยหาอดีต เย็นวันนี้ฉันอยู่บนเรือโดยสารกลางแม่น้ำเจ้าพระยา เดินทางจากท่าน้ำนนท์ฯ มุ่งสู่ท่าสาธร ใต้สะพานตากสิน นับเป็นการเดินทางด้วยเรือโดยสารในเส้นทางเดียวกันนี้เป็นครั้งที่สองในชีวิต ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เดินทางกับเบิ้ล – คนรักของฉัน – จากท่าน้ำนนท์ฯ ไปยังสะพานพุทธ แต่วันนี้ฉันเดินทางเพียงลำพัง เนื่องจากมาทำธุระที่บ้านพี่ซูนที่นนทบุรี

ปกติแล้วฉันคุ้นชินกับการนั่งรถเมล์มากกว่า เรียกได้ว่าเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ของพาหนะที่ฉันใช้ในการเดินทางไปยังที่ต่างๆ คือรถเมล์นี่แหละ ทำให้การเดินทางด้วยเรือโดยสารในเย็นวันนี้เป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับฉัน และฉันก็หลงเสน่ห์มันเข้าแล้ว การการนั่งเรือโดยสารเป็นการเดินทางที่ทำให้ใจปลอดโปร่งและผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง ประกายแสงระยิบระยับของแม่น้ำเจ้าพระยายามเย็น ละอองน้ำเย็นๆ ที่กระเซ็นเข้ามาเป็นระยะ ภาพทิวทัศน์ริมสองฝั่งแม่น้ำ (แม้จะขัดใจตึกสูงริมแม่น้ำอยู่บ้างก็ตาม) การเดินทางที่ค่อยเป็นค่อยไปไม่รีบเร่งจนเกินพอดี ทำให้ฉันลืมความร้อนรนของชีวิตในเมืองหลวงไปได้ชั่วคราว

หลายปีก่อนตอนไปเข้ากลุ่มเชิงจิตวิทยาในสมัยเรียนปริญญาตรี กิจกรรมหนึ่งอาจารย์ให้พวกเราวาดรูปที่เป็นสัญลักษณ์แทนชีวิตของตนเอง และรูปที่ฉันวาดก็คือรถเมล์ ความหมายที่ฉันต้องการสื่อก็คือชีวิตคนเรานั้นดำเนินไปเรื่อยๆ จอดแวะพักเป็นครั้งคราว มีผู้คนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย ทั้งต่างจุดหมายและเป็นเพื่อนร่วมทาง หากเป็นตอนนี้ฉันอาจจะเปรียบชีวิตตนเองว่าเป็นเหมือนเรือโดยสารก็ได้ แม้จะเป็นเดินทางเหมือนกัน แต่การเดินทางทางน้ำเป็นการเดินทางที่น่าอภิรมณ์มากกว่าการโลดแล่นบนท้องที่เต็มไปด้วยมลภาวะมากนัก จะว่าไปแล้ว ทั้งรถเมล์และเรือโดยสารในความเป็นจริงต่างก็มีปลายทางที่แน่ชัด ผิดกับรถเมล์และเรือโดยสารในจินตนาการที่เป็นสัญลักษณ์แทนชีวิตของฉัน ซึ่งไม่อาจรู้ว่าปลายทางจะไปสิ้นสุดที่ใด อย่างไรก็ตาม ฉันเชื่อว่าสิ่งที่ควรคำนึงไม่ใช่ปลายทางที่ชีวิตนำพาเราไป หากเป็นคำถามที่ว่าเราจะเดินทางด้วยความรู้สึกแบบใด และแบบไหนที่เรียกว่าชีวิตที่มีความสุข – เร่งรีบร้อนรนให้ถึงจุดหมาย หรือค่อยเป็นค่อยไปและดื่มด่ำกับทิวทัศน์สองข้างทาง – แม้คำตอบอย่างหลังจะดูดีและพาฝันเหมือนชีวิตในอุดมคติ หากทว่าในชีวิตจริงบางครั้งเราก็ลืมตระหนักไปว่าเรากำลังใช้ชีวิตแบบใด

ฉันย้อนถามตัวเองว่าแล้วฉันล่ะ กำลังใช้ชีวิตแบบใดอยู่ ฉันครุ่นคิดจนได้คำตอบว่า แม้ฉันปรารถนาที่จะดื่มด่ำกับชีวิตระหว่างทาง แต่ก็พบว่าบางครั้งตนเองก็เร่งเร้าที่จะนำพาชีวิตไปสู่อะไรสักอย่างที่ดูเหมือนว่าฉันก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร พักนี้ฉันค่อนข้างตระหนักถึงความเคลื่อนไหวของจิตใจตนเองได้ไว แม้จะไม่ทุกครั้งก็เถอะ แต่หลายครั้งที่ฉันรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามันกำลังร้อนรน บีบคั้น และอยู่ไม่สุข ความปรารถนาภายในจิตใจลอยวูบไหวไปมาราวกับวิญญาณ เหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีอยู่ แต่จับต้องไม่ได้และมองเห็นไม่ถนัดชัดเจน หรือเป็นเพราะฉันเร่งเร้ากับชีวิตมากเกินไป กำหนดกะเกณฑ์กับมันมากเกินไป จึงทำให้ใจของตนเองไม่เป็นสุข

หลายวันก่อน ในขณะที่ฉันกำลังรอรถเมล์อยู่ที่สยามด้วยความร้อนรนและขุ่นเคืองใจเล็กๆ ที่รถเมล์สายที่รอคอยยังไม่มาสักที ฉันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านมา ท่าทางในการเดินของเธอแสดงออกถึงความไม่ปกติบางอย่าง ใบหน้าของเธอมอมแมม เนื้อตัวของเธอสกปรก เธอตรงเข้ามารื้อค้นถุงขยะสีดำที่วางอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่ฉันยืน สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุดใจไม่ใช่ทั้งหมดที่กล่าวมา หากแต่เป็นรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าของเธอ มันปรากฎขึ้นราวกับสิ่งแปลกปลอมและไม่น่าอยู่ร่วมกันได้ ในขณะที่หลากหลายใบหน้าที่ยืนอยู่บริเวณนั้น – ซึ่งเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน แต่งกายตามมาตรฐานและค่านิยมของสังคม – เรียบเฉย บึ้งตึ้ง หรือไม่ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นฉัน แต่ใบหน้าของผู้หญิงที่ดูไม่ค่อยเต็มเต็งคนนี้กลับมีรอยยิ้ม

ราวกับมีมนตร์วิเศษ รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของฉันเช่นกัน ความร้อนรนและขุ่นเคืองใจมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ฉันทุกข์ร้อนกับชีวิตนักหรือไงถึงได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดปานนั้น ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แล้วทำไมฉันจึงไม่ยิ้มแย้มให้กับชีวิตอย่างมีความสุขล่ะ แม้เราจะไม่รู้จักกัน แต่ที่ป้ายรถเมล์ในค่ำคืนนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเธอคือครูผู้สอนวิชาชีวิตที่ชื่อว่า “ความสุข” บางทีหลักการในการใช้ชีวิตอาจไม่มีอะไรมากไปกว่า ยิ้มต้อนรับให้กับทุกขณะของชีวิต

ในชีวิตจริง ไม่ว่าเราจะเดินทางด้วยจักรยาน มอเตอร์ไซค์ รถเก๋งคันใหญ่ หรือเครื่องบิน อาจมีทุกข์บ้างเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ขอเพียงแค่เหลือบมองดูสองข้างทางบ้างเป็นบางคราวและยิ้มให้กับชีวิตบ้างในบางหน อาจเพียงเท่านี้…ความสุขเล็กๆ ของชีวิตก็เกิดขึ้นได้

2 thoughts on “การเดินทาง รอยยิ้ม และความสุข

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s