ห่วง โหย หา

ในช่วงเดียวกันนี้ของปีที่แล้ว ฉันกำลังพยายามอย่างหนักในการเขียนวิทยานิพนธ์เพื่อสอบจบ ด้วยเงื่อนไขและปัจจัยที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงในชีวิต ทำให้ฉันต้องจบให้ได้ภายในเทอมนั้น ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อทำงาน แม้ตอนพักฉันก็ไม่อาจสลัดความคิดเกี่ยวกับงานที่กำลังทำอยู่ให้หลุดออกไปได้ง่ายๆ วนเวียน ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนกระทั่งในที่สุด…มันก็สำเร็จลุล่วง แม้จะไม่ดีเท่าที่หวัง แต่ก็คงดีที่สุดแล้วที่ฉันจะทำได้ในขณะนั้น

มาถึงปีนี้ เพื่อนๆ ของฉันหลายคนกำลังเผชิญสถานการณ์เดียวกันกับที่ฉันเคยเจอ ความกดดันและความบีบคั้นที่เกิดขึ้นภายในจิตใจเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ยิ่งเวลาล่วงเลยไปเท่าใด ในใจก็ยิ่งร้อนรนมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าจะเชื่อมั่นว่าในที่สุดแล้ว เพื่อนๆ ของฉันก็จะผ่านมันไปได้ด้วยดี แต่ลึกๆ ฉันก็อดเป็นห่วงพวกเขาไม่ได้ ความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉันหวนกลับคืนมาอีกครั้ง แม้มันจะไม่ใช่การงานของฉันเองก็ตาม ฉันอาจจะสำเร็จการศึกษาไปล่วงหน้าเพื่อนๆ แต่นั่นก็เป็นเพียงข้อเท็จจริงที่ว่าฉันทำวิทยานิพนธ์เสร็จก่อนเท่านั้น หากพูดถึงความสำเร็จที่แท้จริง มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเพื่อนร่วมรุ่นของฉันทุกคนเรียนจบ ฉันรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ แม้ว่าจะเรียนจบไปก่อน แต่ในใจของฉันยังรู้สึกค้างๆ คาๆ เหมือนยังทำภาระกิจบางอย่างไม่เสร็จสิ้น มาถึงวันนี้ภาระกิจดังกล่าวใกล้จะสำเร็จลุล่วงแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสมางานรับปริญญาของพวกเขาไหม แต่นั่งคงไม่สำคัญเท่ากับความสำเร็จของพวกเราที่เกิดขึ้น ฉันรับรู้เสมอมาว่าเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เราก้าวเดินไปบนเส้นทางสายนี้พร้อมๆ กัน ทั้งในวันเวลาแห่งความยากลำบาก และช่วงเวลาแห่งความสุขสันต์

เหลือเวลาอีกไม่นานที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันในฐานะของเพื่อนร่วมชั้นเรียน จากนี้แต่ละคนต้องก้าวเดินไปบนเส้นทางชีวิตที่ตนเองเลือก เราอาจได้พบปะกันน้อยลง พูดคุยกันน้อยลง ทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันน้อยลง หรือกระทั่งอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ไม่มีใครรู้อนาคต เมื่อนึกแล้วฉันก็อดที่จะใจหายไม่ได้กับความจริงที่ตนเองกำลังเผชิญ ช่วงนี้ความรู้สึกโหยหาวันเวลาเก่าๆ เกิดขึ้นในใจของฉันบ่อยครั้ง ภาพวันคืนที่ล่วงเลยหวนกลับคืนมาในห้วงคำนึง เสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาที่เคยเกิดขึ้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ

ฉันอยากบอกเพื่อนทุกคนว่า ฉันดีใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิตมีโอกาสได้มาพบเจอพวกเขา เพื่อนที่นี่คือความหมายที่สำคัญสำหรับชีวิตของฉัน แม้บนเส้นทางที่พวกเราร่วมเดินมาด้วยกันอาจจะไม่ราบเรียบและอาจไม่ใช่ทางที่ดีที่สุด แต่หากชีวิตของฉันมีโอกาสเลือกอีกครั้ง ฉันก็คงเลือกเส้นทางสายนี้…เส้นทางสายเดิมที่มีทุกคนเดินอยู่ข้างๆ ฉัน กิตติกรรมประกาศในวิทยานิพนธ์ของฉันไม่มีชื่อของเพื่อนคนใดบันทึกลงนั้น แต่อยากให้ทุกคนรับรู้ไว้ว่าทุกคนจารึกอยู่ในใจของฉันเสมอ

cu-couseling1

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s