Out of Control

ปลายเดือนที่แล้ว ฉันสัญญากับตนเองว่าจะพยายาม “หยุด” การถกเถียงเรื่องการเมืองอย่างเอาเป็นเอาตาย มาวันนี้ฉันพบว่าการทำตามสัญญาดังกล่าวเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

ฉันอดไม่ได้ที่จะมีอารมณ์เมื่อนึกถึงเรื่องการเมือง ปัจุบันสถานการณ์ของบ้านเมืองไม่ค่อยสู้ดีนัก ชายแดนไทย-กัมพูชากำลังตึงเครียด ทหารไทยกับทหารกัมพูชาเตรียมพร้อมรบอยู่ทุกขณะ เพียงเพื่อดินแดนและสิ่งก่อสร้างที่ต่างฝ่ายสมมติว่าเป็นเจ้าของ ในขณะที่กลุ่มพันธมิตรฯ กำลังปลุกปั่นความรู้สึกชาตินิยมให้กับคนไทยอย่างบ้าคลั่ง และยุยงทหารให้ออกไปรบอยู่ทุกวี่วัน

ฉันพยายามไม่มองว่าพวกเขาเป็น “ศัตรู” แต่ดูเหมือนฉันกำลังหลอกตนเองให้คิดเช่นนั้น

เมื่อมีสติรู้ตัว ฉันจะหายใจเข้า-ออก 3 ครั้ง เพื่อดึงตนเองขึ้นมาจากห้วงเหวแห่งอารมณ์อันกราดเกรี้ยว แต่บ่อยครั้งที่ฉันจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความเกลียดชังโดยปราศจากแรงต้านทาน

รอยแยกของจิตใจกว้างขึ้นทุกวัน “ศัตรู” ปรากฏเด่นชัดในความรู้สึก

ฉันควรจะทำอย่างไร?

แม้ว่าฉันจะไม่ถึงขั้นหายใจเข้าออกเป็นการเมือง แต่การเฝ้าดูความเคลื่อนไหวและความเป็นไปของกลุ่มพันธมิตรฯ และกลุ่มตรงข้าม(รัฐบาลและผู้สนับสนุน) กลายเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่งของฉันไปแล้ว โดยเฉพาะการเข้าไปอ่านการถกเถียงทางความคิดในเว็บบอร์ด

ฉันไม่ปฏิเสธว่าการถกเถียงของผู้คนในเว็บบอร์ดมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ในความรู้สึกของฉัน เกินครึ่งหนึ่งของข้อความที่ผู้คนเข้ามาโพสเป็นสิ่งที่ไม่มีแก่นสารใดๆ เป็นเพียงการนำเสนอความคิดเห็นของตนเองอย่างสุดโต่ง (หมายถึงเสนออย่างเดียว แต่ไม่รับฟังคนอื่น) การใช้ถ้อยคำหยาบคาย การตอบโต้โดยใช้ความรู้สึกมากกว่าเหตุผล ฯลฯ

ฉันยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยว ราวกับพลังชีวิตค่อยๆ ลดลงไปทุกขณะเมื่อเปิดเว็บบอร์ด

แน่นอน ทางออกง่ายๆ ก็คือ “หยุดอ่าน” ซะสิ

แต่มันหยุดไม่ได้ง่ายๆ แบบนั้น เพราะจะว่าไปในความห่อเหี่ยว มันก็ยังมีความอยากรู้อยากเห็นปะปนอยู่ ทำให้ฉันคอยติดตามความคิดเห็นในนี้อยู่เสมอ

หลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าตนเองเป็นโรคติดอินเตอร์เน็ตไปเรียบร้อยแล้ว น่าตลกตรงที่ตอนเรียนวิชา “ปัญหาพิเศษ” ตอนปริญญาตรี ฉันเลือกทำหัวข้อ “โรคติดอินเตอร์เน็ต” แต่ตอนนี้ฉันดันมาเป็นเอาเสียเอง

หลายวันต่อจากนี้ ฉันจะเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัด คงได้ห่างจากอินเตอร์เน็ตไปพอสมควร ฉันหวังว่าฉันคงจะพบบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจกว่ามัน

ดูเหมือนว่าฉันยิ่งเขียนยิ่งออกทะเลไปเรื่อย ฉันรู้สึกไม่ค่อยมีสมาธิเท่าใดนักในช่วงนี้

ตอนนี้ฉันกำลังพยายามลดการใช้อินเตอร์เน็ตของตนเองให้น้อยลง แต่ไม่ค่อยได้ผลนัก

จะว่าไป ฉันยังควบคุมตนเองไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรจะไปเปลี่ยนความคิดและความเชื่อของคนอื่น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s