มนุษย์ การคิด และสัญชาติญาณ

หนึ่งในความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์ คือ “การคิด” ว่ากันว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวที่สามารถคิดและใช้เหตุผลในการแก้ปัญหาได้ ส่วนสัตว์อื่นๆ ทำได้อย่างมากก็แค่เพียงใช้ความจำและการเีรียนรู้ รวมถึงสัญชาติญาณในการแก้ปัญหา

แม้การคิดจะเป็นความสามารถพิเศษของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำสาปที่ทำให้มนุษย์ต้องเจ็บปวด จะว่าไปมนุษย์อาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสาปมาให้คิดเป็น มันออกจะเป็นตลกร้ายพอสมควรที่การคิดทำให้อารยธรรมของมนุษย์เจริญรุดหน้าไปกว่าสิ่งมีชีวิตประเภทอื่น แต่การคิดก็เป็นสิ่งฉุดรั้งมนุษย์ให้ตกลงสู่กับดักแห่งความเจ็บปวดและกรงขังแห่งความทุกข์ทรมาน ซึ่งสิ่งมีชีวิตประเภทอื่นไม่มีทางเผชิญ

การคิดนำพามนุษย์ออกห่างจากธรรมชาติที่แท้ของความเป็นสัตว์ ที่จริงมนุษย์ก็เป็นเพียงแค่สัตว์ประเภทหนึ่งเท่านั้น ยิ่งคิดยิ่งใช้เหตุผลมากขึ้นเท่าไหร่ มนุษย์ก็หลงลืมสัญชาติญาณของความเป็นสัตว์มากขึ้นเท่านั้น หลายคนอาจแย้งว่าสังคมคงวุ่นวายน่าดูหากคนเราใช้ชีวิตตามสัญชาติญาณมากกว่าเหตุผล แต่นั่นก็เป็นเพียงการคาดเดาที่วางรากฐานอยู่บนความคิดความเชื่อที่ว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเป็นอารยะกว่าสิ่งมีชีวิตประเภทอื่นเท่านั้น ซึ่งก็เป็นเพียงความจริงแบบหลอกๆ ที่มนุษย์สรรค์สร้างขึ้น

การใช้เหตุผลมักจะกลิ้งกลอกและลวงหลอกคนเราอยู่เสมอ แต่เราก็มักจะพอใจอยู่กับความสุขแบบหลอกๆ เช่นนี้

หมายเหตุ

การรำพึงรำพันข้างต้นเป็นเพียงความเพ้อเจ้อของผม ซึ่งเป็นมนุษย์คนหนึ่งและเป็นสัตว์ตัวหนึ่ง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น