Out of Control
ปลายเดือนที่แล้ว ฉันสัญญากับตนเองว่าจะพยายาม “หยุด” การถกเถียงเรื่องการเมืองอย่างเอาเป็นเอาตาย มาวันนี้ฉันพบว่าการทำตามสัญญาดังกล่าวเป็นเรื่องยากเหลือเกิน
ฉันอดไม่ได้ที่จะมีอารมณ์เมื่อนึกถึงเรื่องการเมือง ปัจุบันสถานการณ์ของบ้านเมืองไม่ค่อยสู้ดีนัก ชายแดนไทย-กัมพูชากำลังตึงเครียด ทหารไทยกับทหารกัมพูชาเตรียมพร้อมรบอยู่ทุกขณะ เพียงเพื่อดินแดนและสิ่งก่อสร้างที่ต่างฝ่ายสมมติว่าเป็นเจ้าของ ในขณะที่กลุ่มพันธมิตรฯ กำลังปลุกปั่นความรู้สึกชาตินิยมให้กับคนไทยอย่างบ้าคลั่ง และยุยงทหารให้ออกไปรบอยู่ทุกวี่วัน
ฉันพยายามไม่มองว่าพวกเขาเป็น “ศัตรู” แต่ดูเหมือนฉันกำลังหลอกตนเองให้คิดเช่นนั้น
เมื่อมีสติรู้ตัว ฉันจะหายใจเข้า-ออก 3 ครั้ง เพื่อดึงตนเองขึ้นมาจากห้วงเหวแห่งอารมณ์อันกราดเกรี้ยว แต่บ่อยครั้งที่ฉันจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความเกลียดชังโดยปราศจากแรงต้านทาน
รอยแยกของจิตใจกว้างขึ้นทุกวัน “ศัตรู” ปรากฏเด่นชัดในความรู้สึก
ฉันควรจะทำอย่างไร?
แม้ว่าฉันจะไม่ถึงขั้นหายใจเข้าออกเป็นการเมือง แต่การเฝ้าดูความเคลื่อนไหวและความเป็นไปของกลุ่มพันธมิตรฯ และกลุ่มตรงข้าม(รัฐบาลและผู้สนับสนุน) กลายเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่งของฉันไปแล้ว โดยเฉพาะการเข้าไปอ่านการถกเถียงทางความคิดในเว็บบอร์ด
ฉันไม่ปฏิเสธว่าการถกเถียงของผู้คนในเว็บบอร์ดมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ในความรู้สึกของฉัน เกินครึ่งหนึ่งของข้อความที่ผู้คนเข้ามาโพสเป็นสิ่งที่ไม่มีแก่นสารใดๆ เป็นเพียงการนำเสนอความคิดเห็นของตนเองอย่างสุดโต่ง (หมายถึงเสนออย่างเดียว แต่ไม่รับฟังคนอื่น) การใช้ถ้อยคำหยาบคาย การตอบโต้โดยใช้ความรู้สึกมากกว่าเหตุผล ฯลฯ
ฉันยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยว ราวกับพลังชีวิตค่อยๆ ลดลงไปทุกขณะเมื่อเปิดเว็บบอร์ด
แน่นอน ทางออกง่ายๆ ก็คือ “หยุดอ่าน” ซะสิ
แต่มันหยุดไม่ได้ง่ายๆ แบบนั้น เพราะจะว่าไปในความห่อเหี่ยว มันก็ยังมีความอยากรู้อยากเห็นปะปนอยู่ ทำให้ฉันคอยติดตามความคิดเห็นในนี้อยู่เสมอ
หลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าตนเองเป็นโรคติดอินเตอร์เน็ตไปเรียบร้อยแล้ว น่าตลกตรงที่ตอนเรียนวิชา “ปัญหาพิเศษ” ตอนปริญญาตรี ฉันเลือกทำหัวข้อ “โรคติดอินเตอร์เน็ต” แต่ตอนนี้ฉันดันมาเป็นเอาเสียเอง
หลายวันต่อจากนี้ ฉันจะเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัด คงได้ห่างจากอินเตอร์เน็ตไปพอสมควร ฉันหวังว่าฉันคงจะพบบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจกว่ามัน
ดูเหมือนว่าฉันยิ่งเขียนยิ่งออกทะเลไปเรื่อย ฉันรู้สึกไม่ค่อยมีสมาธิเท่าใดนักในช่วงนี้
ตอนนี้ฉันกำลังพยายามลดการใช้อินเตอร์เน็ตของตนเองให้น้อยลง แต่ไม่ค่อยได้ผลนัก
จะว่าไป ฉันยังควบคุมตนเองไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรจะไปเปลี่ยนความคิดและความเชื่อของคนอื่น
